Steelives Halve Triathlon Mijas

Deze triathlon stond eigenlijk niet in mijn programma voor dit jaar, maar na lang aandringen van mijn vriend, Mathon van Eijsden en woonachtig te Fuengirola in Zuid Spanje, heb ik maar besloten om mee te doen. Anderzijds ben ik vaker per jaar in dit deel van Spanje en met name het loopparcours langs het strand was voor mij zeer bekend (trainings)terrein. Mathon traint sinds een half jaar voor de Ironman van Maastricht en wil op deze manier tevens geld inzamelen voor ALS, de verschrikkelijk ziekte die helaas een zeer goede vriend van ons getroffen heeft. Aangezien ik sinds een jaar ook triathleet ben, heeft hij mij dus gevraagd om hem te vergezellen in deze zware challenge.

Daar kwam ik snel achter toen ik meteen na aankomst op woensdag 15 maart, na snel mijn fiets in elkaar gezet te hebben, ik met hem het fietsparcours ging verkennen; grof zuigend asfalt en hellingen van 10 en 12% gemiddeld met een lengte variërend van 500 tot enkele km's lengte. Maar goed ondanks de pas 5 weken effectieve trainingsarbeid, met de slopende carnaval nog tussendoor, wist ik dat dit geen eenvoudig karweitje ging worden. Maar ja, als je A zegt, moet je ook B zeggen. Uiteindelijk beschouwde ik deze wedstrijd als training in de aanloop naar de Ironman van Barcelona op 1 oktober en moest er de rest van de week ook gewoon getraind worden.

Vanwege het mindere weer was de zee behoorlijk onstuimig met zeer hoge golven, dus besloten we op donderdagmorgen maar in het 50 meterbad van Fuengirola te gaan zwemmen. Hier kreeg ik gelijk weer te maken met echte spaanse taferelen; het goed verstopte zwembad (onder een kunstgrasveld van het lokale sportcomplex), had de ingang gelijk vooraan, maar de kassa lag 100 meter verder aan de andere kant van het complex. Ik merkte gelijk vermoeidheid na anderhalve week aan een stuk trainen en ondanks dat ik dacht blij te zijn van die korte baantjes inde Geusselt verlost te zijn, viel het me toch zwaar om telkens die 50 meter te overbruggen. Daarbij zwom Mathon ook nog eens goed door, al had hij wel een neopreentje als zwembroek aan haha. Uiteindelijk hield ik het na 1800 meter voor gezien en ging ik op weg naar mijn appartement in Benalmadena, want er moest ook nog gewerkt worden. 'S avonds nog even een looptraining in de regen over de boulevard van Benalmadena overlopend in die vanTorremolinos gedaan. Het was de bedoeling deze kort te houden, maar door de lichte regenval voelde het allemaal super, dus werden dit 14 km en een tussentijds wedstrijdje met een kleine mollige Spanjaard, die dacht mij ongestraft te kunnen inhalen.

Op vrijdag werd het weer beter, de zee iets rustiger en dus durfden we het aan om in haven van Fuengirola te wennen aan het zwemmen in de zee met wetsuit. Voor mij oude koek, maar Mathon had dit nog nooit gedaan. Uiteindelijk voor beiden een leuke ervaring, al kwam ik enigszins misselijk uit het water door de toch heftige golven. Gelijk merkte ik tevreden op dat ik in wetsuit bijna 30 sec sneller was per 100 meter op het gemakkie dan mijn normaal geploeter in het zwembad. Ook merkte ik dat de aanpassing van mijn zwemtechniek eindelijk zijn vruchten afwierp. De rest van de dag bestond uit shoppen, de jacuzzi schuren, want mijn vrouw had me ook nog enkele opdrachten meegegeven en uiteraard de terugkomende administratieve werkzaamheden van ons bedrijf.

Op zaterdag had ik eigenlijk een rustdag ingepland, maar aangezien ik vrijdag pas mijn ligstuurtje pas had gemonteerd, wilde ik dit toch even gaan proberen, met als gevolg een relaxed fietstochtje langs de Costa del Sol van zo'n 2 uur, na een uurtje corestabilty als opwarming. Tenslotte een lekkere lunch op mijn vaste stekkie heb ik me snel omgekleed want het afhalen van het startnummer en de briefing in la Cala de Mijas stonden op het programma. Onderweg Mathon nog even opgepikt en snel op weg naar het hotel waar een en ander plaatsvond. Eerst was er de presentatie in het spaans, waarbij de zaal helemaal vol zat. Daarna de presentatie in het engels, waarbij we met zijn 3en de uitleg maar kregen op de laptop achter de presentatietafel. Enfin, daarna nog lekker pasta gegeten bij Mathon en om 23.59 uur ging ik eindelijk slapen, nadat ik alles klaar had gelegd voor de grote dag.

Zondag 19 maart was het dan zover. Nadat de wekker om 4.50 uur afliep, aan mijn ontbijt beginnen en langzaam op weg naar Fuengirola om Mathon op te pikken en gezamenlijk naar het strijdtoneel te gaan. Daar aangekomen bleek de zee gelukkig een biljartlaken en na de check-in van de fiets en mij. Spullen, kon de voorbereiding beginnen. Uiteindelijk gingen we onder een mooi spaans ochtendzonnetje met 111 atleten van start. Ja atleten, want ik zag maar 1 iemand met een buikje. Na wat geduw en wat benen in mijn gezicht, had ik mijn plekje gevonden. Toevalligerwijs naast Mathon ondanks zijn eerste race als een speer ging. Na een meter of 300 kwam ik in mijn ritme en begon ik behoorlijk wat zwemmers in te halen. Het viel me op dat we erg ver de zee inzwommen en het een eeuwigheid duurde eer we aan eerste boei waren. Op weg naar de tweede boei had ik het idee dat ik ieder moment een cruiseschip zou tegenkomen. Daar aangekomen draaiden we gelukkig terug richting de kust en begon het strand in zicht te komen. De bedoeling was dat we uit het water moesten gaan, om een vlag heen rennen en een tweede ronde moesten zwemmen. Maar op het strand aangekomen bleek die tweede ronde niet meer nodig te zijn; de boeien waren namelijk afgedreven en de ronde van 900 meter was 1800 voor de eerste zwemmers en 2200 voor de laatste zwemmers geworden.

Toen ik na 32 minuten uit het water kwam, viel me op dat er nog veel fietsen stonden, dus lag ik redelijk vooraan. Tijdens het fietsen zaten we met een zestal rijders bij elkaar die elkaar bergop (zij) en bergaf (ik) afwisselden. Ik had gelukkig nog voor een 28-er achter gekozen, maar achteraf was compact voor ook geen overbodige luxe geweest; op sommige stukken moest ik toch teveel kracht zetten. Het venijn zat echter in de staart; die begon met een klim van zo’n 400 meter met een naar schatting gemiddeld stijgingspercentage van 15%. Daarna ging het bergop en af met korte venijnige klimmetjes van rond de 20%. Al met al een parcours waar je niet in je ritme kon komen. En dat 2 keer! Maar goed, na 3.10 uur zaten de 80 slopende kilometers erop en begon ik vol goede moed aan het prachtige loopparcours dat volledig langs het strand liep.

Het loopparcours was 3,5 km lang en moesten we drie keer heen en terug doen. Ik liep heel voortvarend op 4.45 per km en had het gevoel dat ik dit eeuwig kon vasthouden. Niets was echter minder waar. Langzamerhand ging het tempo omlaag naar een minuut langzamer bij kilometer 11 en bij km 17 en 18 zelfs naar de 6 min/km. Ik moest me echt vooruit slepen, been voor been neerzetten en wilde mijn triathlon schoenen aan de wilgen hangen. Of het nu echter aan de gel van  de  organisatie lag die ik na 18 km nam, maar plots kreeg ik het kwik in de vot en heb de laatste 2 kilometer weer richting de 4.40 gelopen en warempel nog een man of 4 ingehaald. Maar wat was ik blij dat ik over die streep kwam! Uiteindelijk in 5.33 uur.

Achteraf is het echter toch een goede training geweest, waar ik weer dingen van geleerd heb. Enerzijds de lichamelijke hardheid die ik heb opgedaan, maar anderzijds ook mentaal. Zo “ gemakkelijk” als me de Ironman Maastricht is afgegaan, zo moeilijk heb ik het hier gehad. Ik dacht wel even een half triathlonnetje uit de mouw te schudden, maar dat viel vies tegen. Daar heb je toch wel eveneens een lange periode van trainingsarbeid voor nodig. Een mooi voorbeeld was de manier waarop Mathon over de streep kwam en de hele race heeft afgewerkt. Ik ben hem vaak tegen gekomen en hij continu een lach op het gezicht. Hij was weliswaar een hal uur langzamer, maar hij is al een half jaar intensief aan het trainen en dat betaalde zich nu uit. Een topprestatie voor iemand die 25 jaar niet aan sport gedaan heeft en net onder de 100 kg in gewicht zit. Hij is gelijk een lokale volksheld bij zijn spaanse dorpsgenoten geworden.

Na een paar dagen recuperatie gisteren nog een mooie fietstocht door, uiteraard, de bergen gemaakt met prachtige uitzichten (kon ik nu van genieten), waarop ik vandaag weer veilig in Maastricht ben gearriveerd. Ik heb Mathon en de spaanse organisatie beloofd om volgend jaar terug te keren, maar dan wil ik wel om de prijzen strijden. Mochten er meer TCM’ers geïnteresseerd zijn, ik heb daar een appartement en als dat vrij is in die tijd, dan vallen de verblijfskosten redelijk mee.

Patrick Lexis

steelives 2

Lees 506 keer

Trainingen

 


Wanneer:

Dinsdag van 20:45 tot 22.00 (onder begeleiding van trainer)
Woensdag van 18.00 tot 19.00 (TCM Jeugd)
Donderdag van 21.15 tot 22:15 (onder begeleiding van trainer)
Zondag van 09.00 tot 10:30 (schema zwemmen)
Zondag van 10:00 tot 11:00 (schema zwemmen)
Zondag van 10.00 tot 11:00 (TCM Jeugd) zondag

Waar:
Zwembad Geusselt 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 


Wanneer:
Zomertijd: Woensdag van 18:30 tot ~20:30 uur en Zaterdag van 08:00 tot ~11:30
Wintertijd: Zondag van 10.00 tot ~12.30 (ATB)
Waar:
Vertrek: Zwembad Geusselt
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 


Wanneer:

Dinsdag van 19:00 tot 20:15 uur
Donderdag van 18:30 tot 20:30 uur



Waar: 
Dinsdag:  Zwembad Geusselt